40 ημέρες χωρίς τον Βαγγέλη Λέκκο

Ενός ανθρώπου που σφράγισε μια διαδρομή άνω των 40 ετών στους αθλητικούς στίβους και την αθλητική δημοσιογραφία που έφυγε από κοντά μας αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στον τομέα της ενημέρωσης αλλά και απαρηγόρητους τους δικούς του ανθρώπους και τους πολλούς φίλους του. Ο Βαγγέλης Λέκκος μπορεί να πήρε εκατοντάδες συνεντεύξεις από πρόσωπα του αθλητισμού, αλλά ο ίδιος έδωσε ελάχιστες. Από ταπεινοφροσύνη, συνήθως απέφευγε να μιλά για τα δικά του παρά  μόνο να αναδεικνύει τις επιτυχίες των άλλων. Όμως τη μεγάλη συνέντευξη για τη διαδρομή του στους στίβους του αθλητισμού ως αθλητής του ΑΓΣΙ αλλά και στην αθλητική δημοσιογραφία, την έδωσε στον Βαγγέλη Γυφτόπουλο. Ήταν Νοέμβριος του 2006 και η συνέντευξη δόθηκε για ένα αθλητικό περιοδικό, το sport giannina που εξέδιδε η εφημερίδα «ΣΟΥΤ».

Σαν ένα είδος μνημοσύνου για τον Πατριάρχη μας θα παραθέσουμε αποσπάσματα από τη συνέντευξη αυτή για να θυμηθούμε κάποιες άγνωστες πτυχές από τον αξέχαστο φίλο και συνάδελφο που πραγματικά μας λείπει.

Τι είχε πει το 2006 ο αείμνηστος Βαγγέλης Λέκκος στον Βαγγέλη Γυφτόπουλο.

-Βαγγέλη πως ξεκίνησες την δημοσιογραφία;

-«Εντελώς τυχαία. Στα τέλη της δεκαετίας του εξήντα, ήμουν αθλητής στο άλμα εις ύψος στον ΑΓΣΙ και μετά από μια ημερίδα που έγινε στο εθνικό στάδιο, μου ανέθεσαν να πάω τα αποτελέσματα των αγώνων στις τοπικές εφημερίδες. Τότε στα γραφεία του «Πρωϊνού Λόγου» που πήγα τα αποτελέσματα γνωρίστηκα με τον διευθυντή της εφημερίδας Γιάννη Ζώη που μου έκανε την πρόταση να γράφω αθλητικά. Έτσι ξεκίνησα αρχικά να γράφω αγώνες στίβου και στην συνέχεια πέρασα στο ποδόσφαιρο. Εκείνη την εποχή δεν έγραφαν πολλά αθλητικά στις πολιτικές εφημερίδες, εκτός από μια προσπάθεια που είχε γίνει από τον «Ηπειρωτικό Αγώνα» που ήταν πρωτοπόρος με τους Κράβαρη και Κακαϊδή. Για να πω την αλήθεια εμείς είχαμε την δημοσιογραφία τότε για να μπαίνουμε στο γήπεδο και δεν πήγαινε ο νους μας για επαγγελματική ενασχόληση. Ήταν και δύσκολα τα χρόνια για τις εφημερίδες και δεν υπήρχαν οικονομικές δυνατότητες, ενώ εμείς είχαμε ικανότητες για να γίνουμε καλοί δημοσιογράφοι».

-Θυμάσαι τα πρώτα ρεπορτάζ;

-«Ήταν για τον ΠΑΣ Γιάννινα που μετά την έλευση των παικτών από την Αργεντινή εκτινάχτηκε ψηλά. Μετά από κάποια χρόνια άρχισα να κάνω και αποστολές στα εκτός έδρας παιχνίδια και έχω την αίσθηση ότι είμαι ο πιο πολυταξιδεμένος δημοσιογράφος της επαρχίας. Πήγα σε όλα τα γήπεδα. Να φανταστείς ότι με ήξεραν οι πορτιέρηδες και δεν μου ζητούσαν ταυτότητα. Θυμάμαι στο παλιό στάδιο Καραϊσκάκη στον πύργο που ήταν τα δημοσιογραφικά θεωρεία, ο φύλακας με το που με έβλεπε, έδινε αμέσως τα κλειδιά για το 601 καμαράκι. Δεν υπάρχει Έλληνας αθλητικός συντάκτης της παλιάς γενιάς που δεν με ξέρει ή δεν έχω συνεργαστεί μαζί του, γιατί έχω κάνει και ανταποκριτής σε πάρα πολλές εφημερίδες. Στα Γιάννινα σε κάποιο χρονικό διάστημα έγραφα συγχρόνως σε τρεις εφημερίδες, στη μία με υπογραφή και στις άλλες δύο με ψευδώνυμο».

-Ποιοί άλλοι ήταν αθλητικοί συντάκτες εκείνη την εποχή στα Γιάννινα;

-«Ήταν ο Κώστας Κράβαρης με τον Νίκο Κακαϊδή και μετά άρχισε και ο Γιώργος Κυρούσης. Υπήρχε και ο Φίλιος που ήταν υπάλληλος του ΟΤΕ. Δεν μπορούσες να ζήσεις τότε από την αθλητική δημοσιογραφία και είχαμε όλοι τις δουλειές μας. Επαγγελματίας ήταν μόνο ο Κυρούσης. Τότε ήταν δύσκολα χρόνια και οι αθλητική δημοσιογραφία ήταν του κλότσου και του μπάτσου».

-Από τις δεκάδες αποστολές, υπάρχουν κάποια γεγονότα που σου έχουν μείνει πιο βαθιά χαραγμένα στη μνήμη ή σου προκάλεσαν κάποιο ιδιαίτερο συναίσθημα;

-«Απ’ όλα αυτά τι να πρωτοθυμηθώ; Δεν θα ξεχάσω τους αγώνες μπαράζ του ΠΑΣ Γιάννινα και ειδικά αυτόν με τον Πανιώνιο στη Λάρισα. Φάγαμε μεγάλη ταλαιπωρία και στο τέλος φύγαμε ηττημένοι και με την αίσθηση ότι κάποιοι μας πρόδωσαν. Εγώ έγραψα στα «Πρωϊνά Νέα» ένα οκτάστηλο με τίτλο «Ποιοι τα πήραν στη Λάρισα», ο εισαγγελέας διέταξε προκαταρτική εξέταση, με κάλεσαν στην ασφάλεια, είπα κάποια πράγματα και υπέδειξα κάποια άτομα που θα μπορούσαν να τους διευκολύνουν στην έρευνά τους. Δυστυχώς όλοι αυτοί όταν εκλήθησαν στην ασφάλεια είπαν ότι δεν ξέρουν, δεν γνωρίζουν και χάθηκε μια ευκαιρία από τότε να ριχτεί φως σ’ αυτή την ιστορία. Δεν μπορώ να ξεχάσω το μπαράζ με τον ΟΦΗ στη Ρόδο, όπου κινδύνεψε η σωματική μας ακεραιότητα και κάποια στιγμή φοβηθήκαμε ότι δεν θα γυρίσουμε πίσω ζωντανοί. Η αστυνομία ήταν ανύπαρκτη και κανένας δεν ξέρει τι θα γίνονταν και αν θα γυρνούσαμε στα Γιάννινα σε περίπτωση που κέρδιζε ο ΠΑΣ».

-Πως ήταν τότε η συνεργασία σας με τον ΠΑΣ:

-«Ήμασταν λίγοι αθλητικοί συντάκτες, συνεννοούμασταν μεταξύ τους και βγάζαμε προς τα έξω αυτά που έπρεπε για να μη κάνουμε ζημιά στην ομάδα, δίχως όμως να αποκρύπτουμε την αλήθεια».

-Δημοσιογράφοι της δικής σου γενιάς είναι σήμερα διευθυντές εφημερίδων. Εσύ παραμένεις πιστός στο ρεπορτάζ. Τι είναι αυτό που σε μαγνητίζει ιδιαίτερα;

-«Η δημοσιογραφία είναι μεγάλος έρωτας. Αν κάνεις κάτι που σε αρέσει δεν σε κουράζει. Ατέλειωτα χιλιόμετρα έχω κάνει σε αποστολές. Αν μάζευα τα χιλιόμετρα που έχω κάνει για τον ΠΑΣ, δεν ξέρω και εγώ πόσες φορές θα έκανα τον γύρο του κόσμου. Ξεχωριστά τα έξοδα που έκανα, γιατί από την εφημερίδα δεν έχω πάρει ποτέ τίποτα. Αν μάζευα τα χρήματα που ξόδεψα για τα εκτός έδρας παιχνίδια του ΠΑΣ θα αγόραζα δύο διαμερίσματα. Κι όταν δεν είχα δικό μου αυτοκίνητο ναύλωνα ταξί. Κι όλα αυτά για ένα ψώνιο. Για να πουν ότι πήγε ο Λέκκος εκεί και αυτά που γράφει τα είδε ο ίδιος».

-Εκτός από τα έξοδα υπάρχει και ο κίνδυνος όταν κάνεις τόσα ταξίδια.

-«Πολλοί κίνδυνοι. Θα σου πω και μια ιστορία που έγινε στην Κόρινθο. Ήταν η χρονιά που δεν βγήκαμε στην Α’ Εθνική με τους παίκτες από την Αργεντινή. Υπήρχε κάκιστη διαιτησία και θυμάμαι προπονητής στην Κόρινθο ήταν ο Δερμάτης. Κάποια στιγμή απ’ αυτά που γίνονταν στον αγωνιστικό χώρο, θόλωσα και μπήκα μέσα. Δεν ήξερα γιατί μπήκα μέσα. Πήγα προς το μέρος του επόπτη και άκουσα να λένε απάνω του. Άρχισαν να με κυνηγούν οι παίκτες της Κορίνθου αλλά και οι αστυνομικοί. Κατά καλή μου τύχη πήγα πίσω από την εστία της Κορίνθου, όπου ήταν οι Γιαννιώτες φίλαθλοι. Επειδή ήμουν αθλητής στο ύψος πήρα φόρα για να πηδήξω τα κάγκελα και να πάω στην εξέδρα. Πιάστηκαν τα ρούχα μου και ήμουν σε μια θέση που με τράβαγαν οι αστυνομικοί προς τον αγωνιστικό χώρο και ο κόσμος προς την εξέδρα. Τελικά ξέφυγα και πέρασε αυτή η δοκιμασία».

-Με λίγα λόγια η πορεία σου έχει ταυτιστεί κατά κανόνα με την πορεία του ΠΑΣ Γιάννινα.

-«Ήμουν μικρό παιδί όταν έγινε η συνέλευση στο Άλσος για την συγχώνευση. Θυμάμαι και τους παίκτες που έπαιζαν στον Ατρόμητο, στον Αβέρωφ, τον Ολυμπιακό. Για την συγχώνευση υπήρχαν αντιδράσεις, αφού τη μια χρονιά δεν ήθελε ο Αβέρωφ, την άλλη δεν ήθελε ο Ατρόμητος και μάλιστα είχαν ριχτεί και προκηρύξεις. Υπερίσχυσε τελικά η λογική και έγινε ο ΠΑΣ Γιάννινα».

-Πρέπει να θεωρείς τυχερό τον εαυτό σου που έζησες δημοσιογραφικά τις μεγάλες εποχές του ΠΑΣ. Έτσι δεν είναι;

-«Έτσι είναι. Οι μεγάλες εποχές άρχισαν από την έλευση των παικτών από την Αργεντινή και μετά. Από τον χειμώνα του 1971 και μετά άρχισε να ξετυλίγεται το κουβάρι των μεγάλων επιτυχιών και η ομάδα άρχισε να αποκτά μεγάλη οντότητα. Είναι κρίμα που εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχε η τηλεόραση για να βιντεοσκοπηθούν τα μεγάλα παιχνίδια του ΠΑΣ Γιάννινα. Υπήρξε τότε ένας μεγάλος ξεσηκωμός των Ηπειρωτών λες και τότε ελευθερώθηκαν από τη σκλαβιά. Όπου κι αν έπαιζε ο ΠΑΣ υπήρχε πανηπειρωτική σύναξη. Θυμάμαι στη Νεμέα που είναι μια κωμόπολη στην Κορινθία, από την παρουσία των φιλάθλων του ΠΑΣ δεν είχε μείνει τίποτα στα ράφια των καταστημάτων. Ούτε αναψυκτικό για να βρέξουμε τα χείλη μας δεν βρήκαμε. Όλα είχαν τελειώσει από τους Γιαννιώτες. Τότε είχε γίνει και το ρεκόρ εισιτηρίων στο εθνικό στάδιο σε ένα παιχνίδι με την Αναγέννηση Άρτας».

Η συγγραφή ενός βιβλίου

-Δεν έχεις μπει στον πειρασμό να γράψεις ένα βιβλίο για την ιστορία του ΠΑΣ;

-«Θα γίνει και το βιβλίο. Κάποια στιγμή θα σταματήσω το ρεπορτάζ και θα με διαδεχτεί ο γιος μου ο Άρης. Τότε θα ασχοληθώ επισταμένως με την συγγραφή ενός βιβλίου. Κανένας στα Γιάννινα δεν έχει το δικό μου αρχείο, είτε με φωτογραφίες, είτε με αποκόμματα εφημερίδων. Σ’ αυτά τα πράγματα έχω ξοδέψει μια ολόκληρη περιουσία και συνεχίζω να ξοδεύω».

-Αν γύριζε ο χρόνος πίσω θα ξαναέκανες αυτές τις θυσίες για το ρεπορτάζ;

-«Θα το έκανα, γιατί ήταν κάτι που μου άρεζε. Η τελευταία ηρωική έξοδος ήταν στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό στην Κομοτηνή. Δεν είχα σκοπό να πάω αλλά όλο το βράδυ μου έτρωγε το σαράκι. Έτσι σηκώθηκα χαράματα και πήγα στην Κομοτηνή, είδα το παιχνίδι και γύρισα το βράδυ. Έκανα σε μια ημέρα 1200 χιλιόμετρα».

-Τον γιο σου και ταλαντούχο συνάδελφο Άρη Λέκκο τον προέτρεψες να ασχοληθεί με το αθλητικό ρεπορτάζ;

-«Εγώ τον προέτρεψα. Σαν νέος δεν αφιερώνει και τόσο πολύ χρόνο, γιατί όπως όλα τα παιδιά έχουν και άλλα ενδιαφέροντα, αλλά έχει καλή άποψη για πολλά πράγματα και το σπουδαιότερο είναι ότι έχει πολύτιμα βοηθήματα που θα του φανούν χρήσιμα σε όποια στιγμή του χρειαστούν».

Οι συμβουλές στα νέα παιδιά

-Τι θα συμβούλευες τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με το αθλητικό ρεπορτάζ;

-«Να ξέρουν ότι ο χώρος αυτός απαιτεί πολλές θυσίες και ότι πρέπει να αφιερώσουν πολύ χρόνο σε βάρος της προσωπικής και κοινωνικής τους ζωής. Να έχουν μεράκι γι’ αυτό που θα κάνουν. Οι σχολές δημοσιογραφίας για μένα δεν λένε τίποτα, απλά δίνουν κάποια τεχνικά εφόδια. Πάνω στο ρεπορτάζ γίνεσαι δημοσιογράφος».

-Η συνεργασία με τον Αθηναϊκό τύπο πότε άρχισε;

-«Αν θυμάμαι καλά από το 1972 και μετά. Τότε στις δύο αθλητικές εφημερίδες, στην «Αθλητική Ηχώ» ήταν ανταποκριτής ο Κράβαρης και στο «Φως» ο Κακαϊδής. Ψάχναμε να βρούμε κάποια εφημερίδα για να μπαίνουμε με την ταυτότητα στο γήπεδο, γιατί τις ταυτότητες από τις τοπικές εφημερίδες δεν τις αναγνώριζαν. Εγώ όταν έγραφα μόνο στον «Πρωινό Λόγο» έκανα χρήση το δελτίο που είχα στον ΑΓΣΙ και περνούσα στο γήπεδο. Έτσι από ανάγκη έγινε ανταποκριτής στον «Παναθηναϊκό Κόσμο» και μετά σε μια εφημερίδα το «Ντέρμπι» Παναθηναϊκών αποχρώσεων που έβγαλε για λίγο ο Χριστόφορος Κονταξής. Στην συνέχεια άρχισαν οι συνεργασίες με τον «Φίλαθλο», με άλλες εφημερίδες και είμαι ανταποκριτής στην εφημερίδα Sportime από την ημέρα της έκδοσής της μέχρι σήμερα».