Κερδίζει πόντους ο Ντεμόλ

Οι όποιες ενστάσεις για την επάρκεια του Ντεμόλ να οδηγεί από τον πάγκο τους «κυανόλευκους» θα συνεχίσουν να εγείρονται στην πρώτη «στραβή», όπως και το θεμελιώδες ερώτημα αν ο ΠΑΣ Γιάννινα για την ολοκλήρωση της υπέρβασης χρειάζεται εκτός από τους μεγάλους παίκτες, στους οποίους δεδομένα επενδύει και έναν προπονητή ανάλογου βεληνεκούς.

Είναι και τέτοια η φύση του ποδοσφαίρου που ο καθένας μπορεί να μεταφράζει και να εξηγεί τα πράγματα κατά το δοκούν. Ακόμα και το πρωτάθλημα να πάρει σε πέντε χρόνια ο ΠΑΣ με προπονητή τον Ντεμόλ, κάποιος που δεν τον θεωρεί κατάλληλο μπορεί εύκολα να αποδώσει την επιτυχία στις μεταγραφές και τη στρατηγική του προέδρου, όπως και αν αποτύχει ο Ντεμόλ εξίσου εύκολα μπορεί κάποιος να τον υπερασπιστεί, λέγοντας ότι προδόθηκε από την έλλειψη επαρκών εναλλακτικών λύσεων.

Υπό αυτή την έννοια το καλό πρόσωπο του ΠΑΣ Γιάννινα στις πρώτες πέντε αγωνιστικές αποδίδεται σε μεγάλο ποσοστό στην παρουσία ποδοσφαιριστών ειδικού βάρους όπως ο Πάντος, ο Μπακαγιόκο, ο Πατσατζόγλου, παίκτες που απαλλαγμένοι από τα... προπατορικά αμαρτήματα των παλαιότερων συμπαικτών τους δεν αισθάνθηκαν το παραμικρό ψυχολογικό βάρος στο ΟΑΚΑ κόντρα στον Παναθηναϊκό ή πολύ περισσότερο στο Αγρίνιο και έπαιξαν όπως έχουν συνηθίσει να παίζουν σε κάθε γήπεδο.

Απέναντι στον Παναιτωλικό μάλιστα και με τις ειδικά διαμορφωμένες συνθήκες του αγώνα, ο ΠΑΣ εκτός από ποιότητα, τεχνική επάρκεια ή ατομικές ικανότητες ορισμένων ποδοσφαιριστών του, έβγαλε ψυχή και πάθος. Η εικόνα του ηρωισμού παρέπεμπε αλλού.

Κι αν αυτό είναι λογικό για έναν ποδοσφαιριστή όπως ο Γιώργος Ντάσιος, που αποτελεί σπλάχνο από τα σπλάχνα του ΠΑΣ, δεν είναι το ίδιο λογικό για έναν Κηπουρό για έναν Γεωργίου ή ακόμα περισσότερο για έναν Μπακαγιόκο (ίσως ο κορυφαίος του γηπέδου), που θα περίμενε κανείς να δίνει την εικόνα ενός άψογου μεν, πλην όμως επαγγελματία μισθοφόρου.

Η εικόνα που βγάζει ο ΠΑΣ Γιάννινα στις πέντε πρώτες αγωνιστικές επιβεβαιώνει τις πληροφορίες που βγαίνουν ακόμα και μέσα από τα «κυανόλευκα» αποδυτήρια περί καταπληκτικού κλίματος ανάμεσα στους ποδοσφαιριστές, κάτι που δεδομένα και για πολλούς λόγους δεν υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια.

Και αυτό είναι κάτι που κυρίως εξαρτάται από τον προπονητή. Παντού και πάντοτε. Αν ο Στεφάν Ντεμόλ, συνεπικουρούμενος βεβαίως και από τον Γιώργο Χριστοβασίλη, που στην ουσία είναι ο επικεφαλής όλων, έχει ήδη καταφέρει να «δέσει» μεταξύ τους ποδοσφαιριστές που μέχρι και το καλοκαίρι δεν θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι θα έπαιζαν στην ίδια ομάδα, έχει κερδίσει ήδη ένα πολύ σημαντικό στοίχημα.

Και η επιτυχία του γίνεται ακόμα μεγαλύτερη τη στιγμή που ο Ντεμόλ θα μπορούσε να πατήσει μόνο στο προπονητικό του όνομα και να εμπνεύσει με την έως σήμερα διαδρομή του στους πάγκους, έστω κι αν τα τελευταία χρόνια η τελευταία παρέκκλινε λίγο από το δρόμο των επιτυχιών.

Ν. ΣΚΟΥΜΠΟΣ (αναδημοσίευση από Αθλητική Γνώμη)