Κορμαρής: «Για πάντα ΠΑ(γουρά)Σ»

Λίγη ώρα μετά το τέλος της αναμέτρησης του ΠΑΣ Γιάννινα με τον ΠΑΟΚ, στο πλαίσιο της 15ης αγωνιστικής της Super League, στα πλατό της εκπομπής φιλοξενήθηκε ο Κώστας Κορμαρής, το όνομα του οποίου είναι συνυφασμένο με την άνοδο του «Άγιαξ της Ηπείρου» στην Α’ Εθνική τον Ιούνιο του 2000 έπειτα από 10 «πέτρινα» χρόνια διαδοχικών περιπλανήσεων και συνεχόμενης ταλαιπωρίας.

Ο «Κορμάριο» των φίλων του ΠΑΣ, με αφορμή το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, βρέθηκε στα Γιάννενα και με την αμεσότητα του λόγου του, την καθαρότητα της σκέψης του και τη νηφαλιότητα που τον διακρίνει, ξαναζωντάνεψε στη μικρή οθόνη σκέψεις και συναισθήματα μιας ολόκληρης γενιάς ΠΑΣολέδων που δεν θα ξεχάσουν ποτέ το μπαράζ με το Αιγάλεω και το δικό του γκολ στις καθυστερήσεις που σήμανε τη λύτρωση της ομάδας από τα ταπεινωτικά δεσμά μιας ολόκληρης δεκαετίας.

Κώστα, πώς αισθάνθηκες που μετά από αρκετά χρόνια βρέθηκες ξανά στους «Ζωσιμάδες» για ένα παιχνίδι του ΠΑΣ;

«Ένιωσα μεγάλη συγκίνηση και τα συναισθήματα να με πλημμυρίζουν. Ο ΠΑΣ βρίσκεται πάντοτε μέσα στην καρδιά μου και παρότι έπαιξα σε αρκετές ομάδες το δέσιμο που είχα εδώ με τον κόσμο δεν το είχα πουθενά αλλού. Ήταν τρεισήμισι αξέχαστα χρόνια που με σημάδεψαν ποδοσφαιρικά. Σκόραρα κάθε χρόνο πολλά γκολ και έλειψα από ελάχιστα παιχνίδια. 

Εδώ γεννήθηκε ο μεγάλος μου γιος και δεν σας το κρύβω ότι είμαι οπαδός της ομάδας και αυτό το έχω μεταφέρει και στα παιδιά μου. Όταν ρωτάνε το μεγάλο μου γιο στη Θεσσαλονίκη που μένουμε τι ομάδα είσαι, απαντάει ΠΑΣ Γιάννινα και όλοι μένουν με το στόμα ανοιχτό».

Πώς σε υποδέχθηκε ο κόσμος;

«Ένιωσα μια πρωτόγνωρη ζεστασιά και ειλικρινά συγκινήθηκα πάρα πολύ. Το γεγονός ότι ο κόσμος με αναγνωρίζει και με αγαπάει σημαίνει ότι έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι γι΄ αυτή την ομάδα».

Δεν συνδυάστηκε όμως η παρουσία σου με ένα καλό αποτέλεσμα για τον ΠΑΣ…

«Δυστυχώς. Κάποιοι φίλοι μου μάλιστα με είπαν και γκαντέμη (γέλια). Νομίζω όμως ότι ήταν από τα παιχνίδια που στραβώνουν πολύ νωρίς και στη συνέχεια δεν σου βγαίνει τίποτα μέσα στο γήπεδο. Το τελικό σκορ αδικεί την προσπάθεια του ΠΑΣ που στάθηκε καλά μέσα στο γήπεδο και δέχθηκε γκολ από ατομικά λάθη κόντρα στη ροή του αγώνα. Όταν έχεις απέναντί σου μια μεγάλη ομάδα όπως ο ΠΑΟΚ με έμπειρους παίκτες και στο 30’ χάνεις με 2-0 είναι δύσκολο να αντιδράσεις. Στο δεύτερο ημίχρονο ο ΠΑΟΚ έκανε απλά διαχείριση του σκορ και τίποτα παραπάνω. Δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο αυτός ο ΠΑΟΚ. Όπως κι αν έχει όμως είναι μόνο μια ήττα που δε μειώνει σε τίποτα την πολύ καλή παρουσία στον α’ γύρο».

Αρκετοί πάντως μίλησαν για αναίμακτη ήττα.

«Δε συμφωνώ. Όταν είσαι ΠΑΣ Γιάννινα δεν υπάρχει αναίμακτη ήττα. Πρέπει να μπαίνεις σε κάθε παιχνίδι για να κερδίζεις».

Τη διαιτησία του κ. Παππά πώς την κρίνεις;

«Έχω πάψει να ασχολούμαι με διαιτητές. Το έκανα στο παρελθόν πολλές φορές και ποτέ δεν έβγαλα άκρη. Τα λάθη των διαιτητών είναι μέσα στο παιχνίδι, πρέπει όμως αυτοί που υποπίπτουν επαναλαμβανόμενα λάθη να τιμωρούνται από τα αρμόδια όργανα. Όπως τιμωρείται για παράδειγμα ένας ποδοσφαιριστής για μια κίτρινη ή ένας προπονητής απολύεται όταν δεν έχει καλά αποτελέσματα, έτσι να τιμωρούνται και οι διαιτητές. Κάποιοι έχουν αποδείξει ότι είναι ανίκανοι να παίζουν».

Κάνε μας ένα σχόλιο για την παρουσία του ΠΑΣ στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος.

«Ο ΠΑΣ είναι πολύ καλά δουλεμένη ομάδα από τον προπονητή του τον κ. Χριστόπουλο και έχει καταπλήξει μέχρι στιγμής με την πορεία του. Νομίζω ότι αν δεν συμβούν δραματικές αλλαγές στο ρόστερ τον Γενάρη θα μπορέσει να πάει εξίσου καλά και στο β΄ γύρο και να κρατηθεί της υψηλές θέσεις του βαθμολογικού πίνακα».

Το πρωτάθλημα της Super League πώς το βλέπεις;

«Είναι ένα περίεργο πρωτάθλημα, αφού αν εξαιρέσουμε τον Ολυμπιακό, όλοι μπορούν να τους κερδίσουν όλους. Αυτό έχει να κάνει με τη βίαιη προώθηση πολλών νέων παιδιών στις ομάδες εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, κάτι βέβαια που θα έπρεπε να συμβεί πολύ νωρίτερα και βάσει προγράμματος και όχι τώρα αναγκαστικά».

Μακροπρόθεσμα, ωστόσο, μπορεί να προκύψουν οφέλη από αυτή την εισροή νέων παιδιών στο πρωτάθλημα…

«Σίγουρα, αν και είμαι της άποψης ότι ο ποδοσφαιριστής εάν είναι καλός πρέπει να παίζει, είτε είναι 20 είτε 30 είτε 40».

Γυρνώντας το χρόνο πίσω, την εποχή που έπαιζες εσύ στον ΠΑΣ (1998-2001), τι είναι αυτό που θυμάσαι έντονα και τι θα ήθελες να αφήσεις στη λήθη του παρελθόντος;

«Είναι πάρα πολλά πράγματα που κρατάω από το πέρασμά μου από τον ΠΑΣ. Το είπα και στην αρχή ήταν τέσσερις υπέροχες σεζόν που με εκτόξευσαν ποδοσφαιρικά, ενώ η παρουσία μου συνδυάστηκε και με επιτυχίες της ομάδας. Θέλω να θυμάμαι μόνο τις όμορφες στιγμές, όπως για παράδειγμα το μπαράζ με το Αιγάλεω και το τρελό πανηγύρι που στήθηκε τότε σε ολόκληρη την πόλη για την άνοδο της ομάδας. Σίγουρα υπάρχουν και κακές στιγμές, όπως τα μπαράζ με τον ΟΦΗ στη Ρόδο, καλό θα ήταν όμως να μην ξύσουμε πληγές».

Ποια χρονιά ήταν η πιο δύσκολη, στη Γ’, στη Β’ ή στην Α’ Εθνική; 

«Κάθε χρονιά είχε τις δυσκολίες της αλλά στο τέλος τα καταφέρναμε (γέλια). Θυμάμαι υπήρχε τεράστια πίεση από τον κόσμο και τους δημοσιογράφους. Ακόμα και όταν κερδίζαμε μας ασκούσαν κριτική γιατί δεν κερδίσαμε με μεγαλύτερο σκορ ή γιατί δεν παίξαμε καλά. Έτσι όμως ξεχώριζαν οι ικανοί από αυτούς που δεν άντεχαν και δεν το έλεγε η καρδιά τους. Με αυτόν τον τρόπο εκείνη η ομάδα απέκτησε μέταλλο και μας έγινε βίωμα ο πρωταθλητισμός σε όποια κατηγορία κι αν αγωνιζόμασταν».

Ποιος προπονητής σε έχει σημαδέψει;

«Καλός προπονητής για έναν ποδοσφαιριστή είναι αυτός που τον βάζει να παίζει (γέλια). Ο Παπαχρήστου ήταν αυτός που με ανακάλυψε στον Ιάλυσο και με δική του μεσολάβηση ήρθα στα Γιάννενα. Από κάθε προπονητή πάντως κάτι πήρα».

Πώς αισθάνεσαι που βοήθησες τον ΠΑΣ, τόσο αγωνιστικά με τα γκολ που σημείωσες όσο και οικονομικά, καθώς η μεταγραφή σου στον Ηρακλή το καλοκαίρι του 2001 είχε στοιχίσει 130 εκατομ. δραχμές και μπήκες στις καρδιές των φίλων της ομάδας;

«Σίγουρα πολύ όμορφα. Το είπα και στην αρχή της κουβέντας μας ότι είχα τρομερό δέσιμο με τον κόσμο του ΠΑΣ. Μπαίναμε να παίξουμε στους “Ζωσιμάδες” και μας συνέπαιρνε η βοή που ερχόταν από τη σκεπαστή. Αυτό είναι αλήθεια ότι δεν το αισθάνθηκα στο παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ και ήταν κάτι που με στενοχώρησε, γιατί δεν υπήρχε παλμός στην κερκίδα, ειδικά μετά το 0-2».

Τι έφταιξε και ενώ ήσουν ένας επιθετικός με ικανότητες δεν κατάφερες να σταδιοδρομήσεις στον Ηρακλή ή και σε μεγαλύτερη ομάδα;

«Πήγα στον Ηρακλή το καλοκαίρι του 2001 και κάποιοι ατυχώς μου έβαλαν τη στάμπα του αντι- Κωνσταντίνου, ενός ποδοσφαιριστή που τότε είχε μετεγγραφεί στον Παναθηναϊκό έναντι του ποσού των 2,5 δις. Αυτό μου έκανε κακό γενικότερα, ωστόσο εκείνη τη χρονιά είχαμε παίξει τον Ιούνιο τα μπαράζ με τον ΟΦΗ, στη συνέχεια έπαιξα σερί 8 αγώνες στην Αίγυπτο με την Εθνική Ενόπλων και επιστρέφοντας ξεκίνησα προετοιμασία με τον Ηρακλή. Ήμουν σκασμένος και αυτό βγήκε στη συνέχεια. Είχα και τραυματισμούς και ήρθαν όλα μαζί. Ο Ηρακλής δεν ήταν ΠΑΣ Γιάννινα και δεν μπορούσε να περιμένει εμένα υπό την έννοια ότι τότε έρρεε πολύ χρήμα και έρχονταν συνεχώς παίκτες».

«Θα το θυμάμαι μια ζωή το  γκολ του Κορμαρή…». Είναι το σύνθημα της ποδοσφαιρικής σου καριέρας;

«Σίγουρα αλλά θυμάμαι πολύ και το πίνει χασίς ο Κορμαρής και κερνάει ο Τζανετής. Ορισμένες μανάδες, μάλιστα, είχαν ανησυχήσει που το έλεγαν τα παιδιά τους στο σχολείο (γέλια)».

Πότε θα σε ξαναδούμε στα Γιάννενα;

«Θα κάνω προπόνηση για να είμαι έτοιμος για το ματς των παλαιμάχων με τον Άγιαξ τον Μάιο».