Υπάρχει σχέδιο ακόμη και σε περίπτωση υποβιβασμού στη Γ' Εθνική

Αναλυτιικά

7 μήνες μάχης, 7 μήνες ευθύνης, 7 μήνες αυτοκαταστροφής: Τι παρέλαβα, τι κάνουμε, που βρισκόμαστε. Ώρα ευθύνης για “όλους” η΄ το τέλος".
Πριν μπω στην ουσία αυτών που έχω να πω, και πριν παρουσιάσω τα οικονομικά στοιχεία, θεωρώ απολύτως απαραίτητο να προηγηθεί μια σύντομη αλλά ουσιαστική ανασκόπηση όσων έχουν συμβεί τους τελευταίους επτά μήνες. Όχι για να κουράσω, ούτε για να επαναλάβω πράγματα που κάποιοι γνωρίζουν ήδη, αλλά για να υπάρχει πλήρης εικόνα και για όσους δεν παρακολουθούν καθημερινά τις εξελίξεις. Για να γίνει κατανοητό τι ακριβώς παραλάβαμε, τι αντιμετωπίσαμε, τι έχει γίνει μέχρι σήμερα και πώς φτάσαμε στο σημείο που βρισκόμαστε τώρα. Όχι για να ωραιοποιηθεί τίποτα. Όχι για να δικαιολογηθεί κανείς. Αλλά για να μιλήσουμε με γεγονότα, με σειρά και με αλήθεια.
Βρίσκομαι σήμερα εδώ, σε μια θέση που δεν επέλεξα επικοινωνιακά. Όχι επειδή δεν ήθελα να παρουσιάσω οικονομικά στοιχεία — το ακριβώς αντίθετο. Για μήνες πίστευα —ίσως αφελώς— ότι θα υπάρξει μια αυτονόητη συσπείρωση, ότι αυτή η προσπάθεια δεν γίνεται να μείνει σε έναν άνθρωπο, ότι θα βρεθούν κι άλλοι να σταθούν δίπλα, όχι με λόγια, αλλά με συμμετοχή. Προσπάθησα να κερδίσω χρόνο, να μιλήσω με ανθρώπους, να ανοίξω δρόμους, να δημιουργήσω συνθήκες για να έρθει στήριξη και συμπόρευση.
Σε αυτό το διάστημα εξαντλήθηκαν όλες οι πιθανές διαδρομές. Έγιναν επαφές, συζητήσεις, παρουσιάσεις και συναντήσεις με κάθε θεσμικό και μη θεσμικό φορέα που θα μπορούσε, έστω θεωρητικά, να συμβάλει σε μια συλλογική λύση. Μιλήσαμε με την τοπική αυτοδιοίκηση, με αρμόδιους θεσμούς, με πολιτειακούς και πολιτικούς παράγοντες, με αθλητικούς φορείς, με ανθρώπους που υπηρετούν τον ερασιτεχνικό και τον επαγγελματικό αθλητισμό, με διοικήσεις οργανισμών που σχετίζονται άμεσα με τη λειτουργία της ομάδας, αλλά και με πρόσωπα που θεσμικά ή ηθικά θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά. Δεν υπάρχει φορέας, δεν υπάρχει θεσμός, δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει λόγο ή δυνατότητα παρέμβασης, με τον οποίο να μην έγινε προσπάθεια επικοινωνίας — όχι επιφανειακά, αλλά με σοβαρότητα, επιχειρήματα και ξεκάθαρη πρόθεση συνεργασίας.
Παράλληλα, όλο αυτό το διάστημα έγινε μια πολύμηνη, επίπονη διαδικασία συγκέντρωσης, ελέγχου και διασταύρωσης στοιχείων, που δεν μπορούσε —και δεν έπρεπε— να γίνει βιαστικά.

Τα οικονομικά στοιχεία που θα παρουσιαστούν σήμερα δεν κρύβονταν. Αντιθέτως, συλλέγονταν, ελέγχονταν και επιβεβαιώνονταν, ώστε όταν μιλήσουμε δημόσια, να μιλήσουμε με ακρίβεια και σοβαρότητα. Πρόκειται για δουλειά που απαιτεί χρόνο, έρευνα, έλεγχο και υπευθυνότητα. Και σήμερα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι βρισκόμαστε στο σημείο όπου γνωρίζουμε τι παραλάβαμε, τι διαχειριστήκαμε, τι υπάρχει σήμερα και τι προκύπτει από εδώ και πέρα, εφόσον συνεχιστεί αυτή η προσπάθεια. Σε έναν οργανισμό με το παρελθόν και τις εκκρεμότητες του ΠΑΣ, μπορεί να αναδειχθούν ακόμη ελάχιστες λεπτομέρειες — όμως πλέον μιλάμε για εξαιρέσεις, όχι για θολή εικόνα.
Και τώρα πάμε στην ουσία.
Ήρθε δυστυχώς η στιγμή να πω δημόσια αυτό που τόσους μήνες προσπαθούσα να αποφύγω. Γνώριζα από την πρώτη στιγμή που πάω να μπλέξω. Δεν το ήθελα, δεν το επέλεξα, ούτε ήθελα να πιστεύω ότι θα αναγκαστώ να κάνω σήμερα αυτή την συνέντευξη τύπου. Όμως οι συνθήκες το απαιτούν και η αλήθεια δεν μπορεί να περιμένει άλλο: Εδώ και σχεδόν 7 μήνες έδωσα μία τεράστια και άνιση μάχη που ελάχιστοι αρχικά πίστεψαν ότι μπορεί να κερδηθεί — και δυστυχώς σήμερα αποδεικνύεται μέσα από τις πράξεις τους ή την απάθεια τους ότι την πιστεύουν ακόμα λιγότεροι.
Μπήκα μπροστά σε μια στιγμή που ο ΠΑΣ ήταν κυριολεκτικά διαλυμένος, στο απόλυτο μηδέν, στα πρόθυρα του Γ’ Τοπικού. Δεν μπορώ να κρύψω άλλο τη σωματική και ψυχολογική κούραση μου, την αγανάκτηση μου αλλά και την απογοήτευσή μου, καθώς βρίσκομαι κυριολεκτικά μόνος σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια και —όπως συνήθως συμβαίνει— ορισμένοι, ευτυχώς πολύ μικρή μειοψηφία, έχουν εξαιρετικά κοντή μνήμη. Ξέχασαν πού ήμασταν, πού θα καταλήγαμε, τι αντιμετωπίσαμε. Ξέχασαν ότι όλα όσα σήμερα θεωρούνται «αυτονόητα» δεν ήταν ούτε απλά ούτε δεδομένα.
Με τους 2000-2500 σταθερούς φιλάθλους πάντα δίπλα μου να μου δίνουν κουράγιο και δύναμη να συνεχίζω, με λίγους αλλά γενναίους χορηγούς, με τεράστιο προσωπικό χρόνο, πολλά χρήματα που δεν περίσσευαν και πλέον έχουν σπαταληθεί για τον ΠΑΣ, υγεία, καρδιά και ψυχή, έστησα ξανά από το μηδέν μια ΠΑΕ που είχε κυριολεκτικά κλείσει. Κατορθώσαμε το ακατόρθωτο, κάναμε πάνω από 50 διακανονισμούς. Ξεμπλοκάραμε ποινές από FIFA, ΕΠΟ, ΠΣΑΠΠ, πήραμε άδεια συμμετοχής στο πρωτάθλημα της Super League 2. Πληρώσαμε χρέη, επαναφέραμε λειτουργίες, στελεχώσαμε γραφεία, φτιάξαμε ομάδα, ξεκινήσαμε προετοιμασία, κατεβήκαμε στο πρωτάθλημα σε λιγότερες από 15 ημέρες.
Και σήμερα ο ΠΑΣ Γιάννινα είναι αγνώριστος σε σχέση με αυτό που παραλάβαμε: Υπάρχει πλάνο. Υπάρχει δομή. Υπάρχει οργάνωση. Υπάρχει —και αυτό είναι το πιο σημαντικό— προοπτική.
Σε αυτό το σημείο όμως πρέπει να ξαναειπωθεί ξεκάθαρα και για τελευταία φορά: Από την πρώτη μέρα είπα ότι ΜΟΝΟ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Ξεκίνησα μόνος, συνέχισα με λίγους και —αντί να γινόμαστε περισσότεροι— σήμερα είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι έχω μείνει ολομόναχος μαζί με τους 2000-2500 πιστούς φιλάθλους της ομάδας οι οποίοι όμως και αυτοί έδωσαν ότι είχαν και δεν είχαν!
Ας είμαστε ρεαλιστές και ξεκάθαροι: κανένα σοβαρό project δεν επιβιώνει έτσι. Ο ΠΑΣ δεν μπορεί να στηρίζεται σε έναν άνθρωπο. Ή μπαίνουμε όλοι, ή χάνεται μια τεράστια ευκαιρία που χτίστηκε με αίμα. Ο δρόμος μπροστά μας δεν είναι εύκολος. Αλλά —επιτέλους— υπάρχει δρόμος. Γιατί πολύ απλά, πριν δεν υπήρχε. Σήμερα υπάρχουν πραγματικές βάσεις, πραγματικές δυνατότητες, πραγματική ελπίδα. Η προοπτική είναι εδώ, είναι τώρα — όχι αύριο.
Οι δικές μου προσπάθειες συνεχίζονται καθημερινά, άλλα πλέον δηλώνω δημόσια ότι αν δεν υπάρξει άμεσα, αν δεν υπάρξει ΤΩΡΑ, καθολική συστράτευση και πραγματική στήριξη, αν δεν υπάρξει έμπρακτη συμμετοχή και ανάληψη ευθύνης από όσους οφείλουν και μπορούν να βοηθήσουν, τότε οφείλω να είμαι απόλυτα ειλικρινής: αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί και δεν θα συνεχιστεί από εμένα. Δεν προτίθεμαι να οδηγήσω την ομάδα σε αδιέξοδα, σε καταστάσεις χωρίς λύση και χωρίς προοπτική, ούτε να συνεχίσω να σηκώνω μόνος μου ένα βάρος που αντικειμενικά δεν σηκώνεται από έναν άνθρωπο και με οδηγεί με απόλυτη ακρίβεια στην αυτοκαταστροφή. Αν δεν υπάρξουν συμμετέχοντες, αν δεν υπάρξει πανστρατιά τώρα, θα αναγκαστώ να αποχωρήσω άμεσα από την προσπάθεια, έχοντας εξαντλήσει κάθε όριο, κάθε δυνατότητα και κάθε περιθώριο.
Υπάρχει business plan, υπάρχουν ανοιχτές συζητήσεις με σοβαρούς επενδυτές (δυστυχώς μόνο εκτός Ιωαννίνων), οι οποίοι θέλουν χρόνο, ασφάλεια και ξεκάθαρο περιβάλλον. Εδώ όμως που έχει φτάσει η κατάσταση και στο μέγεθος που έχει απαξιωθεί, οι πιθανότητες επένδυσης σοβαρών επενδυτών στον ΠΑΣ μοιραία μειώνονται απειλητικά. Και πώς να μην συμβεί αυτό, όταν εμείς εδώ στην πόλη μας δεν στεκόμαστε ενωμένοι, συσπειρωμένοι και πραγματικά κοντά και δίπλα στην ομάδα μας, όταν εμείς οι ίδιοι δεν δημιουργούμε τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες για ένα περιβάλλον ελκυστικό σε σοβαρούς επενδυτές.
Και μέσα σε όλα αυτά, ακούστηκαν και ακούγονται πολλά. Θα το πω καθαρά, χωρίς υπαινιγμούς:
Τους τελευταίους μήνες ακούγονται και γράφονται βαριές κουβέντες και αθλιότητες για «παπάτζες», για «εξαπάτηση», για «προμελετημένο έγκλημα», για «λαμόγια», για «εικονικά τιμολόγια», για «ξέπλυμα», για «στησίματα» και πολλά αλλά στα ΄΄καφενεία΄΄ αλλά και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης! Διακινούνται θρασύτητες προσωπικές επιθέσεις και αρρωστημένα σενάρια. Η αθλιότητα, η χυδαία σπίλωση, η μικρότητα, η κακοήθεια, ο απόλυτος μηδενισμός, η αχαριστία και η ηθική παρακμή σε όλο τους το μεγαλείο! Αποδείχθηκε περίτρανα πόσο κοντή, επιλεκτική και άδικη μπορεί να γίνει η μνήμη αλλά και πόσο μεγάλη είναι τελικά η αχαριστία ορισμένων. Πόσο εύκολα μηδενίζεται και απαξιώνετε μια τιτάνια προσπάθεια και πόσο γρήγορα η απουσία βαφτίζεται άποψη και η άγνοια γίνεται βεβαιότητα.
Δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να σπιλώσει την προσωπικότητα μου αλλά και την ιστορική διαδρομή του πατέρα μου, του εμβληματικού αρχηγού του Άγιαξ της Ηπείρου. Και τα 2, δεν είναι αντικείμενο κουβέντας, υπονοούμενων ή λάσπης. Είναι αξίες, πορεία και ευθύνη που κουβαλιούνται όρθια και καθαρά. Σε αυτό είμαι και θα είμαι απολύτως αδιαπραγμάτευτος και αμείλικτος. Δεν πρόκειται να απολογηθώ ποτέ και να δώσω αναφορά σε κανέναν που δεν έχει βάλει ούτε χρόνο, ούτε χρήμα, ούτε ψυχή. Δεν πρόκειται να δεχτώ ποτέ κριτική από απόσταση. Κριτική έχουν δικαίωμα να κάνουν ΜΟΝΟ όσοι στάθηκαν έμπρακτα και με αποδείξεις, δίπλα στην ομάδα. ΚΑΝΕΙΣ ΑΛΛΟΣ.
Και μιας και μιλάμε για “γνώμες” και “εύκολες λύσεις”, ας κλείσουμε κι αυτό το κεφάλαιο, όπως ακριβώς πρέπει:
Ακούγονται πολλά. Για «εύκολες–μαγικές» λύσεις. Λες και ο ΠΑΣ ζει σε μια πραγματικότητα όπου όλα γίνονται με ένα πληκτρολόγιο.
Η αλήθεια είναι απλή: Οι εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν, οι γρήγορες λύσεις κοστίζουν και οι σωστές λύσεις θέλουν χρόνο, σοβαρότητα και ενότητα. Υπάρχουν ομάδες με ταμεία γεμάτα, χωρίς χρέη, με εγκαταστάσεις–πρότυπο και ούτε αυτές δεν κάνουν αυτά που ζητάνε ορισμένοι από τον ΠΑΣ. Και τα ζητάνε από μια ομάδα που πριν λίγους μήνες σώθηκε από το μηδέν, στήθηκε σε χρόνο μηδέν και σήμερα κρατιέται όρθια με υπέρβαση και ψυχή. Όποιος είναι ειλικρινής ξέρει την απάντηση... Στον ΠΑΣ χωρούν μόνο όσοι αντέχουν την ευθύνη και το βάρος της φανέλας. Όσοι έχουν όραμα, χαρακτήρα και πυγμή. Όχι όσοι ψάχνουν στρωμένο δρόμο.
Ας πάμε τώρα στο επικίνδυνο και καταστροφικό σενάριο–παραμύθι της διάλυσης του ΠΑΣ: Κάποιοι λέγανε και επιμένουν να λένε «να διαλυθεί η ομάδα και να ξεκινήσουμε από το τοπικό». Ας μάθουν πρώτα τι προβλέπει η νομοθεσία: Αν η ΠΑΕ έκλεινε τον περασμένο Ιούλιο: Τα χρέη θα έμεναν για χρόνια ίσως και δεκαετίες, η θέση στις επαγγελματικές κατηγορίες θα χανόταν οριστικά, ο ΠΑΣ δεν θα υπήρχε ΠΟΤΕ ξανά όπως τον ξέρουμε. Όχι Γ’ Εθνική — αυτό δεν επιτρέπονταν από τη νομοθεσία λόγω μη αδειοδότησης από την ΕΠΟ. Μόνο Γ’ Τοπικό. Χωρίς ταύρο, χωρίς χρώματα, χωρίς Ζωσιμάδες, χωρίς ιστορία. Όποιος θέλει να στηρίξει ομάδα τοπικού, υπάρχουν δεκάδες στην πόλη — ας πήγαινε εκεί από χθες. Τον Άγιαξ της Ηπείρου δεν θα τον θάψουμε για να νιώσει κάποιος δικαιωμένος.
Όσον αφορά το αύριο του ΠΑΣ: Είτε σωθεί φέτος η ομάδα είτε όχι, οφείλουμε όλοι μας ο ΠΑΣ να σηκωθεί ξανα — σωστά, καθαρά, οργανωμένα. Αλλά μέχρι τότε: Ας κάνει ο καθένας ΤΩΡΑ αυτό που του αναλογεί. Για να μη μιλάμε μετά με «αν» και τύψεις. Ξεκάθαρα τι ΔΕΝ χρειάζεται ο ΠΑΣ σήμερα: Πανικό, θεωρίες, και καφενειακές αναλύσεις. Τι χρειάζεται: Υπομονή, επιμονή, ρεαλισμό και πάνω απ’ όλα, ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ.
Και πριν ζητάμε… ας θυμηθούμε για τελευταία φορά: Πού ήμασταν πριν από 7 μήνες. Πού είμαστε τώρα. Και πόσο δρόμο έχουμε ακόμη. Ο δρόμος υπάρχει. Το πλάνο υπάρχει. Η ομάδα υπάρχει. Η ψυχή υπάρχει. Λιγότερα λόγια, περισσότερη ευθύνη. Τέλος η άγνοια, τέλος οι θεωρίες. Η εποχή της άποψης χωρίς ευθύνη εχει τελειώσει προ πολλού για τον ΠΑΣ. Εδώ και μήνες μιλούν μόνο οι πράξεις. Όποιος θέλει να μιλήσει, ας κοιτάξει πρώτα τι έχει προσφέρει. Τα υπόλοιπα είναι θόρυβος και ο ΠΑΣ δεν θα σωθεί με αυτόν.
Θα μου επιτρέψτε επίσης να ξεκαθαρίσω μερικά θέματα, καθώς μπορώ να αντιληφτώ ποιες ερωτήσεις και απορίες θα μπορούσατε να μου θέσετε.
Πρώτον: το θέμα της “κακοδιαχείρισης” αλλά και ο χαρακτηρισμός μου από κάποια πολύ μικρή μειοψηφία ως “ κακός διαχειριστής”. Θα είμαι ευγενικός, αλλά απολύτως κοφτός. Δεν δέχομαι να με αποκαλεί κανείς “διαχειριστή” πόσο μάλιστα ‘κακό διαχειριστή’, λες και διαχειρίζομαι τα κοινόχρηστα μιας πολυκατοικίας. Ένας διαχειριστής δεν βάζει το 45%–50% του budget από την τσέπη του και καθημερινά αυξάνει το ποσοστό συμμετοχής του! Ένας διαχειριστής πληρώνεται για να κάνει τη δουλειά του και δεν ρισκάρει απολύτως τίποτα. Στην οικονομική παρουσίαση που θα ακολουθήσει, θα υπάρξει πλήρης ανάλυση για το συγκεκριμένο θεμα.
Δεύτερον: οι κατηγορίες για το αγωνιστικό και το “στήσιμο” της ομάδας. Ας θυμηθούμε τι παραλάβαμε. Δεν υπήρχαν υπάλληλοι. Οι εργαζόμενοι ήταν σε επίσχεση. Τα γραφεία ήταν κλειστά. Δεν υπήρχε οργάνωση, δεν υπήρχε staff, δεν υπήρχαν ποδοσφαιριστές, δεν υπήρχε ομάδα. Και μέσα σε αυτό το χάος, έπρεπε να τρέξουν όλα μαζί: διακανονισμοί, υπογραφές, άρση bans, αδειοδότηση, στελέχωση, προπονητικό επιτελείο, ποδοσφαιριστές, δελτία, προετοιμασία, πρωτάθλημα. Τα bans της FIFA άρθηκαν τέλος Αυγούστου. Η άδεια ήρθε τέλος Αυγούστου. Το πρωτάθλημα ξεκινούσε αρχές Σεπτεμβρίου. Επιπλέον υπήρχαν περιορισμοί — και αυτοί οι περιορισμοί δεν είναι “άποψη”, είναι πραγματικότητα: περιορισμοί στο τι ξένους μπορείς να πάρεις, περιορισμοί ηλικιακοί, περιορισμοί που έκαναν το έργο μας αντικειμενικά δυσκολότερο από κάθε άλλη ομάδα. Και μέσα σε όλα αυτά, με ελάχιστο χρόνο και ελάχιστα κεφάλαια, στήθηκε ομάδα. Έγιναν λάθη; Βεβαίως. Μόνο που τα λάθη κρίνονται με βάση τις συνθήκες. Και οι συνθήκες μας ήταν οι πιο σκληρές που μπορεί να αντιμετωπίσει μια ΠΑΕ. Το λέω καθαρά: ουδέποτε είπα ότι είμαι ο “γνώστης” του ποδοσφαίρου. Μπήκα για να σωθεί η ομάδα. Και έφτασα, χωρίς να το επιδιώξω, να πρέπει να σηκώσω και το διοικητικό και το λειτουργικό και το επικοινωνιακό και το αγωνιστικό βάρος. Κι όμως: οι μικροί, οι νεαροί, οι παίκτες που πάλεψαν με καρδιά, έδωσαν ό,τι μπορούσαν. Και αν η συνεισφορά των μόλις τριών πιο έμπειρων —και ακριβών— συμβολαίων που είχαμε δικαίωμα να έχουμε στο ροστερ ήταν αυτή που περιμέναμε, σήμερα θα μιλούσαμε αλλιώς. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Και η αλήθεια δεν ωραιοποιείται.
Τρίτον: το θέμα της ιδιοκτησίας, των μετοχών και τα “παραμύθια” περί “μπροστινού” και ‘πισινού’. Θα το πω και αυτό ξεκάθαρα. Δεν είμαι μπροστινός κανενός. Ούτε έχω κάποιον πίσω μου. Η σημερινή ιδιοκτησία έχει δηλώσει επίσημα εδώ και σχεδόν 1 χρόνο ότι παραχωρεί τις μετοχές, ότι αποχωρεί και ότι δεν πρόκειται να στηρίξει οικονομικά την ομάδα . Και επίσης είναι προφανές γιατί δεν βρέθηκε άνθρωπος να τις πάρει μετοχές απευθείας: γιατί μαζί με τις μετοχές θα έπαιρνε και τα χρέη. Εγώ μπήκα μπροστά για να ανοίξω τον χορό και να ακολουθήσουν και άλλοι που σίγουρα μπορούν να διαθέσουν περισσότερα κεφάλαια και που με μεγάλη μου χαρά και ικανοποίηση θα τους παραχωρούσα την θέση μου. Μπήκα μπροστά για να κερδηθεί χρόνος. Για να συγκεντρωθούν όλα τα απαραίτητα οικονομικά στοιχειά, Για να μη χαθεί ο ΠΑΣ. Για να μην πάμε εκεί που θα πηγαίναμε χωρίς επιστροφή. Για να γίνει το project ξανά ελκυστικό, επενδύσιμο, σοβαρό. Αυτό και μόνο. Ξεκαραρα. Και αν κάποιος θέλει να μιλήσει για “σκιές”, ας μιλήσει με αποδείξεις. Η εποχή του θορύβου τελείωσε οριστικά για όλους.
Τέταρτον: το σενάριο του υποβιβασμού και ο ερασιτέχνης ΠΑΣ. Θα παλέψουμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο για να σωθεί η κατηγορία. Δεν υπόσχομαι θαύματα. Υπόσχομαι μάχη. Αν, όμως, έρθει το σενάριο της Γ’ Εθνικής, ο κόσμος πρέπει να ξέρει την αλήθεια: ο ΠΑΣ δεν πεθαίνει αυτόματα — αλλά χωρίς προϋποθέσεις δεν έχει και μέλλον.
Σε αυτό το σημείο θέλω να μιλήσουμε με απόλυτη καθαρότητα, γιατί εδώ ακούγονται επικίνδυνα ψέματα και καλλιεργούνται οι μεγαλύτερες αυταπάτες.
Αν ο ΠΑΣ Γιάννινα υποβιβαστεί στη Γ’ Εθνική κατηγορία, που είναι ερασιτεχνική, η ελληνική νομοθεσία είναι απολύτως σαφής και δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
Η ΠΑΕ παύει να λειτουργεί ως επαγγελματική εταιρεία.
Η ΠΑΕ δεν συνεχίζει στη Γ’ Εθνική.
Τίθεται σε λύση και εκκαθάριση, σύμφωνα με τον αθλητικό νόμο και το εταιρικό δίκαιο.
Ολοκληρώνει τον κύκλο της ως ανώνυμη εταιρεία και παύει να υφίσταται ως νομικό πρόσωπο.
Η εκκαθάριση αφορά αποκλειστικά την ΠΑΕ.
Δεν αφορά τον σύλλογο, δεν αφορά την ιστορία, δεν αφορά τον Ερασιτέχνη.
Μετά την ολοκλήρωση της εκκαθάρισης, η αγωνιστική συνέχεια του ΠΑΣ περνά αυτοδικαίως στον Ερασιτέχνη ΠΑΣ Γιάννινα.
Η ομάδα συνεχίζει ως ερασιτεχνικό σωματείο, διοικούμενη από τον Ερασιτέχνη.
Και εδώ πρέπει να ειπωθεί κάτι απολύτως ξεκάθαρο, για να τελειώνουμε μια και καλή:
Ο Ερασιτέχνης ΔΕΝ αναλαμβάνει τα χρέη της ΠΑΕ.
Αυτό προβλέπεται ρητά από τον νόμο.
Οι οικονομικές υποχρεώσεις, τα χρέη και όλες οι εκκρεμότητες παραμένουν στην ΠΑΕ που εκκαθαρίζεται και δεν μεταφέρονται στον Ερασιτέχνη.
Η ιστορία, το όνομα, το έμβλημα και η ταυτότητα του ΠΑΣ παραμένουν ζωντανά.
Ο ΠΑΣ Γιάννινα συνεχίζει να υπάρχει ως σύλλογος, με την ίδια ιστορική και κοινωνική ταυτότητα, απλώς σε ερασιτεχνικό καθεστώς.
Όμως – και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο που κάποιοι σκόπιμα αποκρύπτουν – αν και όταν ο ΠΑΣ επανέλθει στις επαγγελματικές κατηγορίες, τότε οι οικονομικές υποχρεώσεις επανέρχονται ως εξής:
Οι οφειλές προς ξένους ποδοσφαιριστές και προπονητές επανέρχονται στο 100%, στο σύνολό τους, όπως έχουν επιδικαστεί από τη FIFA.
Οι οφειλές προς Έλληνες ποδοσφαιριστές και προπονητές επανέρχονται στο 50%, όπως προβλέπει η νομοθεσία.
Οι οφειλές προς προμηθευτές και τρίτους επανέρχονται στο 100%, εφόσον δεν έχουν ικανοποιηθεί από προϊόν εκκαθάρισης.
Και εδώ πρέπει να ειπωθεί η αλήθεια: δεν υπάρχει προϊόν εκκαθάρισης, γιατί η ΠΑΕ δεν διαθέτει κανένα απολύτως περιουσιακό στοιχείο..
Οι οφειλές προς ΕΦΚΑ, ΔΟΥ και κάθε κρατικό φορέα επανέρχονται στο 100%, με τις σχετικές προσαυξήσεις και μάλιστα συνεχίζουν να βαραίνουν και τα φυσικά πρόσωπα, ανεξαρτήτως κατηγορίας στην οποία αγωνίζεται η ομάδα.
Άρα, για να τελειώνουμε οριστικά με τα παραμύθια: δεν τίθεται θέμα διαγραφής χρεών.
Δεν υπάρχει «μαγικό restart».
Δεν υπάρχει «λευκή σελίδα».
Δεν υπάρχει «καθαρή επανεκκίνηση» χωρίς συνέπειες.
Η μόνη πραγματική λύση, είτε στη Super League 2 είτε στη Γ’ Εθνική, είναι οργάνωση, σχέδιο, εξυγίανση, διατήρηση του εξωδικαστικού μηχανισμού και σοβαροί άνθρωποι με κεφάλαια, χρόνο και ευθύνη.
Οτιδήποτε άλλο είναι είτε άγνοια είτε συνειδητή παραπλάνηση.
Η πρώτη και πιο σκληρή προϋπόθεση είναι μία: η συνέχιση της αποπληρωμής του εξωδικαστικού μηχανισμού. Ο 20ετης εξωδικαστικός που σήμερα είναι σε ισχύ, είναι το μοναδικό εργαλείο που κρατά το project ζωντανό και επενδύσιμο. Αν σταματήσει, οι οφειλές τοκίζονται, η εικόνα γίνεται απολύτως μη ελκυστική και μπαίνουμε σε δρόμο που δεν γυρίζει. Αν πάμε στη Γ’ Εθνική, αλλά θέλουμε πραγματικά να ξαναγίνουμε επαγγελματικό σωματείο, πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει και να αποπληρώνεται ο εξωδικαστικός με απόλυτη συνέπεια , πρέπει να στηθούν δομές, να δημιουργηθούν υποδομές και αθλητικές εγκαταστάσεις που δεν υπάρχουν, οργανωμένη ακαδημία, πρέπει να υπάρξουν κεφάλαια, πρέπει να υπάρξει οργάνωση και καθαρή συμφωνία με τον ερασιτέχνη. Ο ερασιτέχνης πρέπει να είναι απολύτως διασφαλισμένος — αλλά και οι επενδυτές που θα μπουν, μικροί, μεσαίοι μεγάλοι πρέπει να είναι επίσης απολύτως διασφαλισμένοι. Χωρίς αμφίδρομη εμπιστοσύνη, δεν γίνεται τίποτα. Η δική μου σχέση με τον ερασιτέχνη είναι άψογη, με σεβασμό και συνεργασία. Αλλά το “αν” και το “τι” της επόμενης μέρας, δεν είναι προσωπικό μου θέμα. Είναι θέμα συλλογικής απόφασης, συλλογικής ωριμότητας και συλλογικής ευθύνης και μόνο εάν διασφαλιστούν όλα τα παραπάνω θα σκεφτώ σοβαρά αν μπορώ και αν επιθυμώ να συνεχίσω.
Πεμπτον: Θεωρώ απαραίτητο να υπενθυμίσω και τον ρόλο της PAS Giannina Strategic Development Fund Α.Ε.. Πρόκειται για μια εταιρεία ειδικού σκοπού, που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για να στηρίξει τον ΠΑΣ Γιάννινα στη μεταβατική αυτή περίοδο και να οδηγήσει την ομάδα, μέσα από απολύτως θεσμικές και νόμιμες διαδικασίες, σε οικονομική εξυγίανση, λειτουργική σταθερότητα και επόμενη μέρα.
Η PAS Giannina Strategic Development Fund δεν διοικεί την ΠΑΕ, δεν κατέχει μετοχές και δεν αντικαθιστά κανέναν θεσμικό ρόλο. Λειτουργεί ως ασπίδα και εγγυητής: χρηματοδοτεί, εποπτεύει και διασφαλίζει ότι κάθε ευρώ που μπαίνει στην ομάδα έχει συγκεκριμένο σκοπό, διαφάνεια και αποτέλεσμα.
Παράλληλα, όμως η PAS Giannina Strategic Development Fund αποτελεί το θεσμικά ασφαλές όχημα μετάβασης σε ένα νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς, εφόσον και όταν αυτό καταστεί εφικτό. Μέσα από αυτή τη δομή μπορεί να πραγματοποιηθεί, με τάξη, νομιμότητα και απόλυτη διαφάνεια, η μετάβαση της ΠΑΕ σε νέα ιδιοκτησιακή κατάσταση, χωρίς ρίσκα, χωρίς σκιές και χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η ίδια η ύπαρξη του ΠΑΣ. Είναι το εργαλείο που κρατά τον ΠΑΣ όρθιο σήμερα, καθαρίζει το παρελθόν, οργανώνει το παρόν και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια σοβαρή, βιώσιμη και ασφαλή αλλαγή σελίδας αύριο.
Κλείνοντας, από την πρώτη μέρα που πήρα αυτή την αυτοκτονική απόφαση για μένα, όλοι ανεξαιρέτως μου έλεγαν: «Νίκο, είσαι τρελός? Θα καταστραφείς. Μην το κάνεις». Και όταν εν τέλει έκανα πράξη την απόφαση μου και πάλι μου έλεγαν: Παράτα τα, παραιτήσου άμεσα. Ήξερα από την πρώτη στιγμή πόσο δίκιο έχουν. Το αναγνώριζα και το παραδεχόμουν. Τους έλεγα όμως επίσης από την πρώτη στιγμή ότι μόνος μου δεν μπορώ, ότι μόνο όλοι μαζί μπορούμε. Δυστυχώς είχα και εγώ και αυτοί δίκιο. Σήμερα, μετά από επτά μήνες, είμαι πιο μόνος από ποτέ σε αυτή την προσπάθεια, προσωπικά όμως δεν το μετανιώνω και παραμένω περήφανος για αυτό που έγινε. Περήφανος για τη συνείδησή μου. Περήφανος για την οικογένειά μου. Περήφανος για τον πατέρα μου.
Θέλω να ευχαριστήσω θερμά όλους όσοι στήριξαν μέχρι σήμερα έμπρακτα και οικονομικά αυτή την προσπάθεια. Όλους όσοι, ο καθένας με τον τρόπο και τη δυνατότητά του, έδωσαν ανάσες στην ομάδα, έδωσαν δύναμη σε εμένα προσωπικά και απέδειξαν ότι στον ΠΑΣ υπάρχουν άνθρωποι που δεν μιλούν — πράττουν.
Ιδιαίτερα θέλω να ευχαριστήσω τους αδελφούς Ναυροζογλου και την εταιρεία NATECH, τον κύριο Αλέξη Σταύρο και την εταιρεία ALESCO, τον κύριο Κωνσταντίνο Νιτσιάκο και την εταιρεία ΝΙΤΣΙΑΚΟΣ ΑΒΕΕ, τον κύριο Νίκο Χήτο και την εταιρεία ΧΗΤΟΣ ΑΒΕΕ, τον Αγροτικό Πτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Ιωαννίνων “ΠΙΝΔΟΣ”, καθώς και όλους τους υπόλοιπους χορηγούς που έχουμε κάνει αναφορά τόσο ως ΠΑΕ όσο και εγώ προσωπικά και που στάθηκαν δίπλα στην ομάδα σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.
Θέλω να το πω επίσης καθαρά: σέβομαι απόλυτα την απόφαση όσων, για τους δικούς τους λόγους, δεν έχουν βοηθήσει οικονομικά μέχρι σήμερα. Η απόφασή τους είναι απολύτως σεβαστή. Το ζήτημα όμως πλέον δεν είναι να κρίνουμε κανέναν αλλά είναι να δούμε τι θα κάνουμε από εδώ και πέρα.
Κλείνοντας αυτό το κομμάτι και πριν περάσω στα οικονομικά στοιχεία, θέλω να μιλήσω με απόλυτη ειλικρίνεια.
Αν αναγκαστώ να σταματήσω και να παραιτηθώ, θα φύγω με καθαρή συνείδηση και με πεντακάθαρο κούτελο. Όμως όσο υπάρχει έστω και μία χαραμάδα να σωθεί και να συνεχίσει αυτή η προσπάθεια, έχω χρέος να κάνω ένα τελευταίο, καθαρό κάλεσμα.
Οι προσεχείς ημέρες θα είναι καθοριστικές. Θα κρίνουν αν αυτή η προσπάθεια μπορεί να συνεχιστεί ουσιαστικά ή αν θα αναγκαστώ κι εγώ να αποχωρήσω. Το λέω ανοιχτά, χωρίς υπεκφυγές. Τα περιθώρια στενεύουν απειλητικά — ανεξάρτητα από το αν η ομάδα θα καταφέρει να παραμείνει στη Super League 2 ή αν βρεθεί στη Γ’ Εθνική. Ο χρόνος, πλέον, δεν είναι σύμμαχος.
Γι’ αυτό ζητώ ξανά, για τελευταία φορά, συστράτευση, σύμπνοια και ενότητα. Ζητώ από τους χορηγούς που ήδη στάθηκαν δίπλα στην ομάδα να ανανεώσουν και να ενισχύσουν τη στήριξή τους, όπως έχω κάνει κι εγώ επανειλημμένα αυτούς τους μήνες. Και καλώ και νέους χορηγούς — μικρούς, μεσαίους ή μεγάλους — να μπουν ουσιαστικά σε αυτή την προσπάθεια.
Ταυτόχρονα, καλώ και τον απλό φίλαθλο κόσμο του ΠΑΣ να βοηθήσει έμπρακτα, με όλους τους τρόπους που ήδη έχουμε ενεργοποιήσει: μέσα από τις custom και τις ρετρό φανέλες, μέσα από την Κάρτα Φιλάθλου και το οικοσύστημα των συνεργαζόμενων Partner επιχειρήσεων, μέσα από τις πρωτοβουλίες που έχουν ήδη παρουσιαστεί και τρέχουν.
Ο ΠΑΣ Γιάννινα δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι ένα ιστορικό σωματείο που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την πόλη, ολόκληρη την Ήπειρο και έχει κοινωνικό, αθλητικό και συμβολικό βάρος για τον τόπο.
Για τον λόγο αυτό, η προσπάθεια αυτή δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να στηρίζεται αποκλειστικά σε έναν άνθρωπο, σε λίγους χορηγούς ή μόνο στον φίλαθλο κόσμο.
Απαιτείται έμπρακτη, ουσιαστική συμβολή και από τον Δήμο, από την Περιφέρεια, από τους πολιτικούς της περιοχής, από την πολιτεία αλλά και από κάθε θεσμικό ή κοινωνικό φορέα της πόλης και της Ηπείρου που μπορεί και οφείλει να έχει ενεργό ρόλο στη διατήρηση και στη συνέχεια του ΠΑΣ Γιάννινα.
Όχι με λόγια, όχι με δηλώσεις, αλλά με πράξεις, με στήριξη και με συμμετοχή, για το καλό της ομάδας και του τόπου.
Και επειδή γνωρίζω ότι όλα αυτά, όσο σημαντικά κι αν είναι, από μόνα τους δεν αρκούν, ανακοινώνω και επίσημα ότι τις προσεχείς ημέρες προχωράμε και σε μια νέα, καθαρή και θεσμική πρωτοβουλία: τη δημιουργία μιας Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας με ξεκάθαρο σκοπό τη στήριξη του αθλητισμού, της νεολαίας και της βιωσιμότητας του ΠΑΣ και του αθλητικού οικοσυστήματος της περιοχής.
Της Progress – Athletics – Sustainability Α.Μ.Κ.Ε, της PAS Α.Μ.Κ.Ε.
Θα ανοίξει λοιπόν άμεσα ειδικός λογαριασμός, μέσω του οποίου όποιος το επιθυμεί θα μπορεί να συνεισφέρει με δωρεά, όποιο ποσό επιθυμεί. Μια δωρεά που θα δώσει άμεση οικονομική ανάσα στην ομάδα και θα ενισχύσει συνολικά αυτή την προσπάθεια, κάνοντας ταυτόχρονα πιο σοβαρό, πιο καθαρό και πιο ελκυστικό το περιβάλλον και για πιθανούς επενδυτές.
Το λέω ξεκάθαρα: με βάση τα οικονομικά στοιχεία που θα δείτε αμέσως μετά, το πλάνο όπως είναι σήμερα, με εμένα μόνο, δεν είναι βιώσιμο. Όλες αυτές οι ενέργειες — οι προηγούμενες και αυτές που ξεκινούν τώρα μέσω της Α.Μ.Κ.Ε. — δεν είναι επιλογή. Είναι προαπαιτούμενο. Πρώτα για να επιβιώσει η ομάδα. Και μετά, για να μπορέσει να επιστρέψει εκεί που πραγματικά της αρμόζει.
Σε επόμενη αναρτηση μου, θα παρουσιαστούν τα οικονομικά στοιχεία, καθαρά. Σήμερα τελειώνουν οι σκιές. Σήμερα τελειώνουν τα “άκουσα”, τα “είδα”, τα “θα δούμε”, τα “θα το σκεφτούμε”, τα “περάστε με το νέο μήνα”. Και από αύριο —όχι θεωρητικά, πρακτικά— ο καθένας θα κριθεί από τη στάση του. Όχι από τα λόγια του.
Ο ΠΑΣ δεν μπορεί να στηρίζεται σε έναν άνθρωπο. Ή μπαίνουμε όλοι — ή χάνεται κάτι που χτίστηκε με αίμα, με θυσία, με πόνο, με ψυχή. Και το λέω όπως το νιώθω: Ή όλοι μαζί — ή τίποτα.