Κάποια στιγμή πρέπει να ανοίξει τα χαρτιά του ο Ντεμόλ

Ενστάσεις οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, δεν αφορούσαν μόνο τη μερίδα εκείνη του Τύπου που φτάνει την κριτική της στα όρια της εμπάθειας, αλλά ένα ολόκληρο «σύστημα» που ο ισχυρός άνδρας του «Άγιαξ της Ηπείρου» αισθάνεται ότι στρέφεται εναντίον του, όχι τόσο ως προσώπου αλλά ως προέδρου του ΠΑΣ Γιάννινα. Που, επίσης, εξαιτίας ΚΑΙ δικών του απανωτών λαθών απώλεσε το δικαίωμά του στην αποτελεσματική επικοινωνιακή πολιτική.

Πάμε τώρα στο προκείμενο. Η φημολογία περί αντικατάστασης του Ντεμόλ ξεκίνησε αμέσως μετά την ήττα του ΠΑΣ από τον Ατρόμητο και πήρε μορφή χιονοστιβάδας τις επόμενες ημέρες χωρίς ο πρόεδρος της ΠΑΕ να μπει στον κόπο να διαψεύσει οτιδήποτε, κάτι το οποίο όφειλε να κάνει εφόσον ήθελε να στηρίξει εμπράκτως τον προπονητή του.

Πολλές φορές εκπεφρασμένη άποψή μου είναι ότι ο Ντεμόλ  αναγκάστηκε να εγκαταλείψει νωρίς την προσπάθεια να περάσει τη δική του ποδοσφαιρική κουλτούρα στο σχετικό περίγυρο της ομάδας. Και ότι, αντίστοιχα, επειδή είναι ολοφάνερο ότι του αρέσει η δουλειά στον ΠΑΣ (και από άποψη απολαβών και υπό την έννοια της πρόκλησης και επειδή βιώνει μια συγκεκριμένη συγκυρία που, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, του έχει χαρίσει στήριξη και από την κερκίδα) έφτασε στο σημείο να προχωρήσει σε αρκετούς «νεοελληνικού» τύπου συμβιβασμούς.

Πέρα από το να εξυπηρετήσει μερικές παγιωμένες ή και πιο σύγχρονες «αγκυλώσεις» της ομάδας σε αγωνιστικό επίπεδο, καθώς επίσης και να στηρίξει στην πράξη μερικές -αν μη τι άλλο- αμφισβητήσιμες μεταγραφικές επιλογές, ένας ακόμη από τους συμβιβασμούς αυτούς είναι ότι αποδέχτηκε να παίζει πολλές φορές «κρυφτούλι» με τον Τύπο. ΚΑΙ απ’ το κομμάτι του που του ασκεί καλόπιστη και όχι εμπαθή κριτική (διότι απ’ την άλλη υπάρχει ΚΑΙ τέτοιο κομμάτι που μένει μακριά από κάθε είδους παιχνίδια).

Υιοθετώντας την... «αλαζονικό-φοβική» αντίληψη για το δημοσιογραφικό σινάφι, αντίληψη που έχει τις ρίζες της στην πρόσφατη εποχή, όταν αρκετοί ήταν εκείνοι που βαυκαλίστηκαν για καιρό πριν «καούν στο χυλό» εξαιτίας της κοντόφθαλμης και υστερόβουλης πολιτικής των φωστήρων που τους συμβούλευαν, ο Ντεμόλ των υψηλών ποδοσφαιρικών παραστάσεων έγινε στον τομέα ό,τι ήταν και πολλοί (πλην Όγιος) από τους προηγούμενους.

Και συνεπώς, παρέμεινε συγχρόνως και «υπό ερμηνεία» για τις πράξεις, τις παραλείψεις και τις επιλογές του. Χωρίς σύστημα που να μπορεί να παρουσιάσει το άσπρο μαύρο (ή και το αντίθετο), ο Ντεμόλ κατέστη ευάλωτος και ανυπεράσπιστος απέναντι σε όποιον θα ήθελε να τον παρουσιάσει από «περίεργο» έως «ανεπαρκή».

Τι του απέμεινε, λοιπόν; Μερικά άκαιρα ξεσπάσματα-μονόλογοι σε συνεντεύξεις Τύπου έπειτα από αγώνες: δηλαδή, βούτυρο στο ψωμί όποιου θα ήθελε να βρει πατήματα είτε για να τον απαξιώσει «θεσμικά» είτε για να τον παρουσιάσει ως ΜΟΝΑΔΙΚΟ υπεύθυνο για μια σειρά από λάθη που βαραίνουν άλλους πολύ περισσότερο απ’ ό,τι εκείνον.

Για όλα αυτά λοιπόν λέω ότι ο Ντεμόλ οφείλει να μιλήσει με ανοιχτά χαρτιά. Ακριβώς επειδή όλα τα υπόλοιπα που κατά καιρούς έχει πει για γάτους και ποντίκια μοιάζουν ανούσια και διατυπωμένα «εκ του ασφαλούς» δίνοντας την εντύπωση ότι αισθάνεται πως έχει πράγματι να απολογηθεί για περισσότερα πράγματα απ’ όσα θα είχαν θέση σε μια κουβέντα μαζί του για ζητήματα αμιγώς αγωνιστικά. Και, εμμέσως πλην σαφώς ότι προσπαθεί να ΑΠΟΦΥΓΕΙ αυτήν την «επί της ταμπακιέρας» κουβέντα, που, όμως, υπάρχει κάθε λόγος για να γίνει κάποια στιγμή. Κάποια στιγμή που ΔΕΝ θα συνδέεται άμεσα με κάποιο αποτέλεσμα, πόσο μάλλον με κάποιο θετικό αποτέλεσμα.

Διότι πρέπει να το πούμε κι αυτό: πέρα από τις συγκυρίες, ο βασικότερος από τους λόγους για τους οποίους ο Ντεμόλ έχει απολαύσει εμπιστοσύνης μέχρι σήμερα είναι και αυτό καθαυτό το γεγονός ότι ο γιαννιώτικος ποδοσφαιρικός μικρόκοσμος έχει ΣΙΓΟΥΡΑ να μάθει από εκείνον πράγματα.

Όχι απαραιτήτως πράγματα με τα οποία θα συμφωνήσει, σίγουρα όμως πράγματα που θα βρει ενδιαφέροντα και, σε κάθε περίπτωση, θα του προσφέρουν τροφή για γόνιμη σκέψη και όχι για ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων μίζερων κλισέ απ’ τα οποία έχει μπουχτίσει, αλλά και στα οποία έχει, δυστυχώς, εθιστεί και γι’ αυτό δεν παύει να τα καταπίνει αμάσητα και να τα αναπαράγει σε κάθε ευκαιρία.

Ν. ΣΚΟΥΜΠΟΣ (αναδημοσίευση από Αθλητική Γνώμη)